Odysi podró?nog?odni

pr?dkozmienni przyjaciele

rozumie mój i mi?o?ci



my?la?em jak was kocha?

kocha?em o was my?le?

a dzi? serce i rozum

skrad?a sroga Vanitas

co bez mi?o?ci kocha trwa?

a rozum nasz jej nie pomie?ci



pozosta? we mnie szorstki p?acz

heraklitowe ?zy bole?ci

i g?uchy j?k

i gorycz s?ów

cierpka t?sknota za wspomnieniem



byli?cie ska?? m?

dzi? w puch zmienion?



wiatr was wzniós? nad ziemi?

pogna? jak bia?e g?bki chmur

przywróci? ziemi z letnim deszczem



nie wiem gdzie 

szukam

bo jeste?cie



ale nie dla mnie



dla mnie przestrze?

tak wielka ?e si? w niej nie zmieszcz?



brak granic bardziej ogranicza

zmienia na drobne

na drobniutkie

a? staj? si? ot mikroludkiem

z sercem jak pestka od cytryny

ma?ym i kwa?nym



z tej drobiny

wyro?nie drzewo

znak samotni



owoce cytryn

li?cie pokrzyw

ciernie i osty drzewo wyda

i nawet ptakom si? nie przyda

owa meduza botaniczna

mutacja pi?kna i ohydy



pod drzewem tym t?sknoty grzyby

nie b?d? dla nikogo straw?

karmione co dzie? ros? krwaw?

z jadami smutku pomieszan?



z kim mnie zdradzi?a? pani amo

ty która ka?esz zwa? si? sta??



panie cogito

gdzie odszed?e?

gwarancie mego cz?owiecze?stwa

który wp?dzi?e? mnie w ten t?um



cogito

amo

ergo

sum

jest

prawd?

prawd



was nie ma

oto ca?y bezsens

was nie ma

jestem czy nie jestem

krach filozofii ?wiat ogl?da

czy mój krach

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl