Siedzimy dziś wspólnie przy stole,

Dzielimy się chlebem i winem,

I wielkich imiona mówimy

Głosem ściszonym, wzruszonym.



Schodzi pomiędzy nas pokój

Wielkiej i świętej wiary,

Jesteśmy ludźmi, przyjaciółmi,

Jesteśmy poetami.



Krąg złoty wina w kieliszku

Pogańskim się staje symbolem

I dzwoni szkło jak dzwony

Nad wielkim i żyznym polem.



Oczy mam pełne jeszcze

Jesiennej melancholii

I wiem - że moc i przyjaźń,

I wielkie słowo boli.



Patrzymy na siną mglistość,

Która w oddali zbiera,

I zimna rzeczywistość

Na ustach nam zamiera.



Myślimy, że przez winnice,

Wziąwszy się kręgiem za ręce,

Aż w nasze okolice

Pójdziemy przy piosence.



Ach, pieśni śpiewać możemy,

Możemy poetów czytać

I sercem ściśniętym zachód

Na szarej wodzie witać.



I liście splatać w wieńce,

I błądzić w wysokim lesie,

I chwytać wszystko w ręce,

Co młodość nam przyniesie.



Lecz jeśli kiedy staniemy

Naprzeciw siebie z orężem,

Pamiętaj, że będziemy

Ja mężem i ty mężem.



I że za nami staną

Wielkie legendy i króle,

I nasze wielkie narody,

I nasze wielkie bóle.



Śmiertelny potok życia

Uczucia nasze zamroczy

I spojrzą ku sobie bezwładnie

Nasze nie nasze oczy.



W zderzeniu piorunowym

Miłość się nasza ziści -

Pamiętaj - większa siła

Jest zawsze w nienawiści.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl