Wprzód zanim w szafirowej lodowej przełęczy

Spojrzymy w dolinę nalaną żółcizną:

Na Italię wygiętą w kształt i kolor tęczy,

Obejrzymy się, bracie, za naszą ojczyzną.



Patrz! tumany jak ją skryły przylepliwą dłonią,

Na równinach wiatr dyszy, ścielą się wyziewy,

Topole jak wielmoże straż trzymają błoniom

I gęsta mgła zdławiła przedwiosenne śpiewy.



Pokłońmy się im razem: Polsce i Italii.

Polsce, co rośnie w górę z zimnych mgieł powodzi;

Italii, co pulsując w gwiezdnej śledzi dali

Wielkość, która minęła - wielkość, co nadchodzi.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl