Gdy się człowiek robi starszy...



Gdy się człowiek robi starszy,

Wszystko w nim po trochu parszy-

wieje;



Ceni sobie spokój miły

I czeka, aż całkiem wyły-

sieje.



Wówczas przychodzą nań żale,

Szczęścia swego liczy zale-

głości.



I mimo tak smutne znamię,

Straszne go chwytają namię-

tności...



Z desperacją patrzy czarną

Na swe lata młode zmarno-

wane,



W wspomnień aureolę boską

Pręży myśli swoje rozko-

chane...



Z żalem rozważa w swej nędzy

Każde \"nicniebyłomiędzy-

nami\",



Każdy nie dopity puchar,

Każdy flirt młodzieńczy z kuchar-

kami...



Wspomni z jakąś wielką gidią

Swe gruchania, ach jak idio-

tyczne,



I czuje w grzbiecie, wzdłuż szelek,

Jakieś dziwne prądy elek-

tryczne...



Jakąś gęś, z którą do rana

Szukali na mapie Ana-

tolii,



Jakiś powrót łódką z Bielan,

Jakiś wieczór pełen melan-

cholii...



Gdybyż, ach, snów wskrzesła mara,

Dziergana w rozkoszy ara-

beski.



Gdybyż bodaj raz, ach gdyby

Sycić swą CHUĆ jak sam Przyby-

szewski!...



...I wdecha zwiędłe zapachy

Nad swych marzeń trumną nachy-

lony,



I w letnią noc, w smutku szale

Łzami skrapia własne kale-

sony...

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl