O Ty; coś się na chwilę nie rozstawał z chwałą! 

Pamiętam maj w Paryżu i wieczór upalny, 

Gdy nie chciał nikt uwierzyć w to, co już się stało, 

I kiedy szedłem płakać pod Łuk Tryumfalny.

Jam odtąd nigdy Twego nie wzywał nazwiska, 

Lecz jak Cię dziś nie wołać, gdy Wilno się pali 

I milion znów bagnetów wśród dróg naszych błyska 

I słychać znów w Warszawie armaty Moskali.

Więc znowu idź przed nami, Ogromna Osobo, 

I patrzaj w ciemną przyszłość przez swe oczy siwe

A my znowu w nieszczęściu idziemy za Tobą, 

Ażeby znowu czynić rzeczy niemożliwe.

Nowy Jork, 1944 r.

 



 

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl