Wiosna tanagra

Tyle lat, tyle wieków

To samo powtarza:

Bez końca

Tańczy.



Nie widzi, nie wie,

Że wszystko się wykruszyło,

Wszystko się wyludniło,

Cały świat -

Jej wystarczy

Kwiat pomarańczy.



Nie wie nic,

Nikogo się nie boi,

Żadnej Kassandry

Ani stu innych wróżek:

Zapach jej zmysły pomieszał,

Rozum odebrał,

Kwiat ją urzekł.



Złotoróżowe owoce

Kołysze między kwiatami

Na jednym i tym samym drzewie:

Gdzie to wszystko się dzieje,

Na jakim jesteśmy świecie,

Co to za wielkie szczęście,

Które o sobie nic nie wie.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl