Weź mnie stąd, z górnej półki, zza szkła biblioteki,

Wyjmij z opraw skórzanych i wyprowadź z ksiąg.

Chcę wrócić, jak emigrant, z podróży dalekiej,

Z papieru, z martwych liter, żywy, do twych rąk.



Zawołaj mnie po prostu, imię moje wymów,

Gorącym głosem roztrąć szkielety mych słów,

Wyprowadź mnie z tych książek, uwolnij mnie z rymów

I z potrzasku oswobódź zatrzaśniętych strof.



Chcę iść ulicą nocną pod dawne twe okno,

Gdzie ongi przez rolety twój wzywał mnie cień,

Raz jeszcze być samotny tą nocą samotną

I jeszcze raz szczęśliwy obudzić się w dzień.



Nie umieć nazwać oczu twych ani postaci,

Ani smutku wysłowić w zawiłości zdań,

Naprawdę czuć, że jeśli się ciebie utraci,

Rozpacz słów nie wykrztusi przez ściśniętą krtań.



Naprawdę wrócić w ciemność, przez którą ogromem

Powietrze ślepych natchnień, jak huragan, szło.

O szczęście, uderz we mnie wielkim niewiadomem,

Zniszcz książki bezrozumne, rozbij zimne szkło!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl