...łzy sobacze

Wyspiański



Jak tu bardzo po polsku i jak starożytnie,

Gdy noc patynę sączy zieloną po miedzi

Gdy sto księżyców pląsa, na kopułach siedzi

I każdy w każdym oknie witrażem, gdy kwitnie.



Nad miasto wydźwignięty jak paw bezrozumny

I papuga narodów, mózg dziejów szalony

Z hukiem dzwonów królewskie przewraca korony

I świeci czaszką, w której zalęgły się trumny.



Rynek w lamp czarodziejskie pocięty inkrusta

I zadeptany w nędzy sczerniałej i głuchej,

Gdy napełnią go nocne, snujące się duchy,

Jak Demostenes pełen kamieni ma usta.



Nad brzegiem dni powszednich, znużony po święcie,

Do mórz o pomoc woła, ze światem się kłóci:

Niech przyjdą tutaj ludzie - i wolni, rozkuci

Na zamku świętokradczo niech zerwą pieczęcie.



Bo tu chmurą gradową trzeba niebo nawieźć,

Tłuc po miedzi piorunem i łamać kopuły,

I mądrość kuć nieludzką, trwać w wiedzy nieczułej,

Ze miłość znaczy w Polsce tyle co nienawiść.



Dopiero gdy się Wawel okrutny zapali

I w przepaść bałwochwalstwem gdy runie najstarszym,

Podniosą się waleczni, zadudnią swym marszem,

O wolność walczyć będą i po niej iść dalej.



I wtedy miłość ludzka niech sobie zapłacze,

Jakimi chce żalami. Wiatr wtedy tętentem

Obdzwoni pożar w mieście zaklętym i świętym.

Wszystko inne - mi na nic. Wszystko - łzy sobacze.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl