Tym wielkim słupem jak szpilą olbrzymią

Wbita jest wyspa do dna morskich głębi,

Wieże wysoko pod niebem się dymią

Rozwiewanymi stadami gołębi.



Świat z tej wyżyny wziąć można na ręce

I wyciąć z morza malutki jak skrawek,

Pociągi w dole na szynach się kręcą

Podobne łuskom błyszczących pijawek.



I tylko nocą, gdy wiatry z daleka

Zlecą się dzikie, gdy nagle tu spadną,

W panice księżyc po niebie ucieka

I chmury gonią gromadą bezładną.



To w baszcie skalnej jak więzień spętany

Czas się podnosi i mgnieniem skrzydlatym

Budzi się z wieków - i krzyczy nad światem.

To rozmawiają ze sobą wulkany.

...Deszcz bębni drobnym na oknach staccatem.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl