Jestem jak ty zapewne: nisko,

a jeszcze ni?ej ?d?b?o i kret. 

Niebo ró?ow? idzie kresk? 

i na papierze zgina brew;

krzes?o pode mn?, dachu j?zor 

sp?ywa ceglasty, d?onie czyni 

podobne nocy. S? godziny, 

?e martwe palce cicho le??

jak gdyby ?pi?c, uwierzy? trzeba, 

?e obraz ten to na powietrzu

odbicie ptaka albo drzewa

i tylko cie? sp?owia?y z wierzchu 

przemawia za mnie. Oto ?wiat, 

w którym struchla?ym krokiem mierz? 

ziemi? kulist? pono?. Maszt

gwia?dzisty noc? skrzypi rzewnie 

i w górze jest jak czujne zwierz?, 

co martwym okiem liczy czas.



Niewiele wiem jak ty zapewne: 

rzeka przep?ywa miastem moim, 

a nad ni? z br?zu posta? stoi

i domy z prawej, domy z lewej, 

w których o twarzach nam podobnych 

w po?cielach le??, oczy mru??

ludzie znu?eni jak ob?oki

w sen zapatrzeni niby w lustro.



Lecz inny dzie?: zgie?kliw? mow? 

pchaj? lot ptaka, je?li czasem 

odwa?y si? i skrzyd?em bosym 

dotknie tej ziemi. Wci?? miarowo 

nosz? swe r?ce zaci?ni?te

przy cia?ach sennych i nad g?ow? 

nie widz?c planet nieforemnych 

depc? ro?liny bardzo pi?kne, 

odmienne kszta?tem od fal ziemi.



Niewiele rzeczy martwych znam: 

w mie?cie jest ogród barwnych lamp, 

?wiergoce tr?bka, tramwaj syczy 

i w salach pe?nych ?wiate? ró?nych 

pieni si? jad?o tajemnicze

i b?yska metal g?o?nych muzyk.



S? ?wiaty dwa i znasz je tak?e: 

wystarczy rz?s? oczy przykry?, 

a wida? t?o b??kitne, gwiazd? 

wysoko na nim, ruch zieleni

nad tajemniczym ptaków krzykiem. 

Wi?c cia?em rosn?c jak korzeniem 

przystajesz nad kraw?dzi? jawy 

i ruszasz warg?, jakby? ?piewa?,

a milczysz przecie?, serce wa?ysz 

mi?o?ci pe?ne i zdziwienia.

Jak ?atwo w ?wiecie tym ogarn?? 

potrafi? ciebie, s?owo s?ysz?, 

jak s?yszysz ty, gdy ciemn? warg? 

sp?ywa wysokie i ogniste.



Bez nieba jest królestwo drugie, 

które wyda?o mnie i g?os.

Naftowe wie?e srebrnym ?ukiem 

b?yskaj? tutaj, fabryk ?a?cuch 

o wie?ach sztywnych jak o palcach 

przeciera chmury. Niby kos

na prostych torach poci?g gwi?d?e 

i czesze senn?, lekk? grzyw? 

na drutach silnych. Gdy popatrz?, 

jak dym przewija si? i pasma 

ob?oków gin? w trawach krótkich, 

to jest jak w ?nie, gdy r?ka ruchem 

niewiedzy pe?nym obok szuka, 

kiedy za oknem jak ampu?ka 

?wieci latarnia. Ciemne brwi 

uchodz? wtedy jak jaskó?ka

i cia?o ci?gle nieruchome

jest jak ciosany noc? p?omie? 

w z?udzeniu tym.



Jedna jest ziemia, która niesie 

ciebie i mnie, i jedna m?odo??; 

w niej nauczony l?ku - pi??ci

wznios?em krn?brne ponad g?ow? 

i w szcz?k ?elaza zas?uchany

mija?em dzie? po dniu jak krzy?e 

jak ty - podniesiesz na mnie kamie? 

lub rzucisz z wzgard? ziemi grud?.



Kocha?em tak jak ty zapewne, 

ale mi serca dano sk?po

na mi?o?? moj? niepotrzebn?, 

bowiem stawa?y nad epok?, 

której imiona dajesz teraz 

olbrzymia ?mier? i przera?enie.



Nie ?ebym ul?k? si? lub p?aka?, 

nie ?ebym czeka? ju? skazany

na trwa?o?? kruch? - szukam w gwiazdach 

zarysu twego. Mi?dzy nami 

jak d?onie dwie z??czone s?

pami?ci nasze i mi?o?ci,

a jeden tylko wspólny dom,

który nade mn? w tobie ro?nie. 

Pisz? -jak grabarz dó? wybiera 

na cia?a bezruch, d?oni rozpacz

i s?owo ma?e staje nieraz

jak krzy? lub wieniec. Je?li zosta?

dane mu b?dzie - r?ka twoja

otworzy je i sercem spe?ni,

a czas, co m?odo?? ku jesieni

przechyla twardo - twarz wywo?a

kamienn? ju? i nocn? wiecznie.



I teraz noc. Dalekie niebo 

jaskrawe krzyczy niby paw. 

Wysoka ?wieca jak o?ówek 

na stole moim. Ojca twarz

w ?a?obnej ramie... Szeptem mówi?, 

a wiem, ?e g?os mój silny nazbyt 

wysoko idzie. U?miech gwiazdy 

mi?o?ci pe?en i ironii

niedba?ym cierniem wokó? skroni, 

i cisza, w której ?pi?cych oddech 

nasila si?, fujark? ciecze,

Źrenicom zwartym ka?e odej?? 

na kraw?d? rzeczy niecz?owieczej. 

Kiedy sp?owieje chmury brzeg 

zahucz? dzwonki i weselne

m?yny potocz? ko?a swe,

b?azen zapieje, skrzypce pe?ne 

melodii b?d?. ?piew i gwizd

poniesie cz?owiek w przestrze? znan? 

i swej ojczyzny wierny syn 

rozkoszy sennej odda cia?o.



A blisko - mur omsza?y chroni 

spokoju tych, co d?oni wierz?c 

i mi?o?? mierz?c ostrzem broni 

upadli w piasek twarz? szczer?. 

Szyderczy krzy? imiona proste 

ocieni? ch?tnie; jeszcze s?ycha? 

bojowy marsz i bliski pocisk, 

co grobem by? im i ko?ysk?.



Szeroki ob?ok drog? sunie, 

szcz?kaj? osie, bagnet w?ski 

jak ob?amany cier? ga??zki 

nad ramionami dr?y i b?yska 

i pie?? radosna w g?stej ?unie 

ma gniazdo trudne i nazwisko.



Ten czas, ta noc, ta ziemia czarna 

potrafi zwodzi?, serca grono 

zaciska? mocno jak ty warg?, 

która znów s?owo da potomne. 

Jeste? jak ja zapewne: czas 

op?ywa lekko cia?o twoje

jak ryb? szybk?; oczy masz 

pojone ?wiat?em, co koron? 

wij?c nad ziemi? tw? przemija. 

Mo?e jak ja w swej d?oni chwil? 

dymi?c? pie?cisz, w pier? kierujesz 

cz?owieka, który mow? dziwn? 

na krzy?ach tak?e imi? pisze.



I mo?e ty znów nad ojczyzn? 

pos?pny szlak pocisku widzisz 

i drzewa kszta?ty jak szubienic 

skrzypi? ci gro?nie, ostro l?ni?, 

a serce dzwoni jak z?y pieni?dz, 

gdy patrzysz chmurnie poprzez noc. 

A wtedy kocha? ci wypadnie 

niewielki obszar, gdzie piramid 

malutkie grudki le?? na dnie,

a z wierzchu zwi?d?y kwiat lub kamie?. 

A wtedy - mierz?c sercem sk?pym 

swój krok i s?owo ju? daremne

podasz jak laur d?onie obie

i kocha? b?dziesz razem ze mn?.



Cokolwiek pieszcz? d?onie nasze, 

niewierne jest: czy li??, czy woda 

przecieka poprzez palce; twarz si? 

odsuwa bliska w cienie g?ste

i tak odsuwa si? nam m?odo??

i rado?? prosta, ?e jeste?my.

A wtedy t?skni? nam wypadnie

i patrze? w czas jak w ksi??yc wsteczny, 

gdzie p?omie? hucza?, broni granie 

g?uszy?o szmer i brzóz, i leszczyn, 

a wtedy chmur ponury kr?g

b?dzie nam dziwny, bo nie znany, 

gdy zamiast cienia lotnych maszyn 

objawi si? pogodny go??b

i ksi??yc w trawach niby d?o?

co niegdy? he?mem wie?czy? czo?o. 

Tak b?dzie tylko. Miasto, w którym 

do ciebie pisz? - stoi ciemne, 

cho? zwykle s?o?ce li?e mury

spryskane pismem krwi daremnej. 

Cz?owiek przechodzi tam niewielki 

i oczy zwraca ?alem zbrojne, 

jak ja do ciebie poprzez wieki 

bezbronne s?owo i opowie??.



Oto na papier mój upada

jak ?ma lub niewiadomy komar 

brz?czenie stali. ?lepy granat 

usta po?o?y? na powietrzu

i ten jest ?piew, co uczy? wcze?nie 

mi?o?ci mojej i pokory.

I ta jest wiedza we mnie mocna, 

i ten jest tylko chudy ?piew: 

fujark? by? mi grom i pocisk 

i ogie? barwi? krzepko sen.



I spe?ni? wi?cej si? nie mo?e,

bo to ju? kres i p?ynno?? wieczna. 

Stalówki mojej sine ostrze

jak serce trwanie me okre?la ?

i znowu noc. Powieka spada 

ak trumny wieko, pióro za?

wysmuk?ym krzy?em w palcach ro?nie 

i ledwie b?yska ciemna gwiazda 

jak odblask niklu albo ko?ci.



W tym kraju smutnym pe?nym gwiazd 

samotne trwanie, m?odo?? chrobra 

i sen pod p?ugiem, co jak or?a 

z?amane skrzyd?o idzie nisko.

Dalekie niebo si? nachyla 

i ufnie b?yska lot motyla,

lecz cz?owiek r?ce nie jak skrzyd?a, 

a bro? ?mierteln? z sob? d?wiga. 

I nigdy ust nie zmieni w skrzypce,

a oczu w ?wiat?o. Ogie? czysty 

na bark m?cze?stwo, serca trwog? 

przyjmuje w siebie. W?asny portret 

w?ród chmur spalonych siark? widzi.



I wtedy spada j?kiem miedzi

mozolne s?owo, warga puchnie 

jak mnie, cho? znowu szeptem tylko 

do ciebie mówi?.

I wiem, ?e chyl?c g?ow? trudn? 

nad liter bruzd? - widzisz jeszcze 

mój obraz: id? przez powietrze, 

a za mn? miasto moje idzie.

Niebiosa gór?, echo tr?b

i mocny oddech tych, co ?pi?

podwójnym trwaniem: pierwsze chroni 

omsza?y mur za stosem broni,

a drugie - po?ciel bia?a spi?trza. 

Ten czas, ta noc i ja bez miejsca 

nad tob? wa?? si? i ucz?:

ostatni sen, a bole?? pierwsza 

i s?ona mi?o?? nad ojczyzn?.



I znowu noc i ziemia jedna 

powi??e nas. Na stole moim 

warkoczem jasnym cichnie ?wieca 

i dom nade mn? cicho stoi, 

a z g??bi czarnej, jakby z mieszka 

wychodz? ?wiaty. Starczy oczom 

powieki ma?ej, aby t?o

powsta?o jasne, gwiazdy szpon 

i nierozumny krzyk stworzenia.



Niewiele wiem jak ty zapewne: 

idziemy razem patrz?c czujnie: 

ty - na gwia?dzistym, prostym niebie 

szukasz p?omienia i mnie w ?unie, 

ja - odwrócony - serce pe?ne

mi?o?ci smutnej nios? jak

?o?nierz mogi?? pod swym he?mem 

niesie przez czas.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl