Ach, powiedz, powiedz! jaki Bóg

W nadziemskie ubra? ci? szaty,

Aby? w pi?kno?ci zbrojna ?uk

Zburzy?a promienne ?wiaty?

 

Ach, wobec ciebie nie ma nic!

Ty ?amiesz prawa odwieczne,

I przed jasno?ci? twoich lic

Promienie gasn? s?oneczne.

 

Niebiosa, ziemia, b??kit wód, -

Wszystko przepada i ginie,

Gdy ty w pi?kno?ci zbrojna cud

Stajesz na ?wiatów ruinie.

 

Ol?niewasz wszystkie ?wiaty trzy

Bia?o?ci? swojego ?ona,

Rozkoszy dreszczem ziemia dr?y,

Kiedy obna?ysz ramiona.

 

Z ust twoich pij?c s?odycz ró?,

Z pragnienia umrze? by trzeba,

Ich ogie? wstrz?sa ?wiatem dusz

I pali najwy?sze nieba.

 

A któ? z ?miertelnych mo?e znie??

Tw? pi?kno?? w ca?ym rozkwicie?

Kto mo?e odda? tobie cze??

I jeszcze zachowa? ?ycie?

 

Kto mo?e my?l? pie?ci? skro?,

Twych w?osów bawi? si? splotem,

Kto pi? nami?tn? mo?e wo?

I jeszcze nie umrze? potem?

 

Tak jak konwalii bia?y kwiat

Usycha na twoim ?onie,

Tak ka?dy zgin?? by?by rad

Z u?miechem szcz??cia przy zgonie.

 

Lecz widz?c ciebie, odej?? znów

W samotne ziemi obszary...

Na te m?czarnie nie ma s?ów,

I nie ma straszniejszej kary!

 

Wi?c powiedz, powiedz! jaki Bóg

Zrobi? ci? ?wiatów królow??...

Bo ja chc? umrze? u twych nóg,

By? mnie wskrzesi?a na nowo!



l stycze? 1870

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl