Matka pe?na u?miechu i chemii

d?onie zamy?la?a w balii

co wieczór...

           a nad d?o?mi tymi

trzej królowie spó?nieni p?akali.



Nawet anio?ki. Gipsowe i kr?g?e

na kol?dach jak wielb??dach fruwaj?ce,

krótkie szatki haftowane ogniem

na jej r?ce rzuca?y w locie.



Woda nie by?a zwyk?a. Ze ?róde?,

gdzie kadzid?o ro?nie i mirra,

palma tak?e. I w li?ciastej urnie

Bóg si? ma?y w piosence obmywa.



Przychodzi?y do niej z pustyni lwy p?owe

gasi? czerwone j?zyki,

po g?osie ich, po t?sknocie ich - cz?owiek

zjawia? si? ?piewny i zwyk?y.



Na sianie szemrz?cym, na szmerze

obok ró?y i byd?a

le?a?. Lecz ró?a z cierniem

by?a.



Trzej królowie ch?ostali zwierz?ta,

ramionami ku gwie?dzie ?piewali,

zamy?li?a d?onie matka u?miechni?ta

wonne p?ótno na z?y ca?un ko?ysa?a w balii.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl