Żar południa, dyszący, z drzew soki wysysa,

Więdnie zżółkła akacja wśród spękanej gliny,

W martwej ciszy chorągiew ze szczytu ruiny,

Jako welon zemdlonej panny młodej, zwisa.



Na smukłego młodzieńca o cerze Metysa

Patrzą pilnie z balkonu dwie młode dziewczyny.

Jak złote ananasy za szybą witryny,

Słodko nęci karminem ust wilgotnych rysa.



Pod balkonem, gdzie kręta wiodła go uliczka,

Caballero gdy przeszedł - czarna rękawiczka

Spadła do nóg, jak skrzydło rannego gołębia.



Piękne oczy - drapieżne jak szpony jastrzębia -

Podniósł w górę... Lęk oczy dziewczynie pogłębia,

Pierś faluje pod czarną koronką staniczka.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl