Ziemia jak zalotnica sprzed oczu umyka,

Szczytami drzew potrząsa, błyska jezior okiem.

Biegnie z pękiem zieleni, a gdy mnie spotyka,

Wonie łąk w twarz mi ciska i ucieka bokiem.



Albo nagle łagodnie opada w doliny

I faluje wzgórzami jak pełnym westchnieniem.

Jak warkocze rozrzuca oliwne gęstwiny.

Błękitną rzeką goni jak szybkim spojrzeniem.



Aż wreszcie staje naga i posępnym szczytem,

Górami jak piersiami drogę mi zasłania

Ku morzu, co w oddali łączy się z błękitem

Jako dwa serca pełne wielkiego kochania.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl