Przybiegła do mnie drżąc i pyta w niepokoju:

-Ty śpisz? Czy słyszysz? - Rzekłem: - Słyszę. -

Lampionów chińskich rząd nad wodą się kołysze

I żab ogromny chór rozlega się w pokoju.



Na chłodną biel poduszki księżyca pada światło,

Przedsennych spraw przeminął ciężar w mózgu.

W szumie bijących fal o stopy moje bluzgu,

To wszystko lekko tak, tak mi przychodzi łatwo.



Zakryj, o luba, biel twej nogi obnażonej.

Odsuwam duszność ścian, już pokój nie wystarcza.

W niewolę wzięła mnie księżyca blada tarcza

I szkocki dziki traf sukienki twej zielonej.



Nie zbliżaj do mych ust mokrego twego ciała.

Kolumne białych nóg oddechem pachną morza,

Już się to stało raz! Już kiedyś takeś stała.

O wodo zimna, przyjdź w gorąco mego łoża!



Jeszcze w podmiejskim marzyłem ogrodzie,

Białe łabędzie gdym karmił chlebem,

O roztańczonej i słonej wodzie,

Co szumi w pędzie pod czystym niebem.



W czerwcowe rano, w wonnym upale

Znów się nurzałem w cichym zamęcie,

Gdy mi twe pierwsze dało objęcie

Łzy twej smak i krwi twej fale.



Nie budź mię wcale. Nie budź, niech chlusta

Potok wezbrany. Usnę bez słowa.

Tak bardzo znowu boli mnie głowa.

Słono mi w ustach, pełne mam usta!

Bądź zdrowa!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl