Park dziwów starożytnych, wiatr, który szeleści 

Wokół śpiących pałaców, grobowców bez treści, 

Te lampy i posągi, księżyc gdzie się słania 

Geniusz twego narodu, duch zapominania, 

Te rany wielkiej dumy, inne wielkie rzeczy, 

W których tyle jest prawdy, ile się złorzeczy, 

Wszystkie cnoty parszywe - to nas nie przejedna. 

To pustką zarażona Polska jeszcze jedna. 



Z czego budujesz ten kraj? 

Z czeczoty, z jesionu, 

Kruchy antyk i rzewność od wielkiego dzwonu? 

Ojczyznę w kolumienkach z widokiem na ule, 

Gdzie miód słodyczą swojską zasklepia się czule, 

Nad rzeką stoją wierzby, na łąkach bociany, 

Słyszysz, Basiu, to nasi biją w tarabany - 

A wyszydzony chochoł, sobowtór symbolu, 

Starym się obyczajem kokoszy na polu, 

Słoma trzeszczy zapchlona, gzi dziewki w podołku, 

Szumy chmielu, alkowa z pałaszem na kołku 

I ta krzepa: wieś w malwach, szkorbut, dzieci kopa, 

Święta ziemia praojców. 

Twój naród - bez chłopa! 



Z czego budujesz kraj ten? 

Z ludzi, których nie ma, 

Znów jeden za miliony, rękami aż dwiema? 

Z kim pieniactwo wielkości twoje tu się kłóci, 

Gdy wszyscy jedzą dzień swój wolni i rozkuci, 

Na wszystko wasza zgoda spływa narodowa 

Anhellicznym natchnieniem wypchana, jak sowa. 

Duchem są albo diabły albo namaszczeni 

Gołębim ochędóstwem astrale z przestrzeni, 

Blade twarze w gorączce, biblijni studenci, 

Bractwo westchnień, cierpliwcy, wszyscy polscy święci. 



Przelicz jeszcze i dodaj czterdzieści i cztery 

Sposoby wybawienia od wszelkiego licha, 

By wolność jak tabakę zażyć z tabakiery, 

Potem zdrowo i głośno na wszystko się kicha - 

I ten rachunek w prawdę sumuj oczywistą, 

Niech ci do romantycznej znów uderzy głowy - 

To jest twój sen upiorny, Wielki Realisto: 

Państwo w kamieniach młyńskich, naród niegotowy. 



Buduj teraz, wydzwigaj nas śród świata, nad dziejów przesmykiem, 

Wyjdz pierwszy na piedestał i rozgłoś naokół 

Tę wielkość wymuszoną batem albo krzykiem, 

Święć przemienienie tłuszczy i chrzcij nowe czasy 

Z kropielnicy, co wyschła i krwią już nie chlusta, 

Starym herbem sarmackim w popuszczone pasy 

Zatkaj gęby krzyczące i zgłodniałe usta - 

I komu teraz jeszcze otuchy za mało 

A przeszłość jesionowa praojców nieśliczna, 

Niech stanie pod cokołem i porwany chwałą 

Tworzy wolność. 

Masz rację. Jakże jest tragiczna!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl