Przechodniu, powiedz imi?, 

a poznamy miejsce 

marzenia, które niesie 

bezpiecznie i lekko. 

Nad nami niebo ro?nie 

i wspina si? w dymie 

pozostawiona daleko??. 



By?y lata nad nami i s?. 

Ty zabierzesz nie?wiadom? stop? 

pr?cik ziemi otulony mg??, 

co nazywa si? dla ust tak prosto, 

a jest g?osem, co zaciska krta? 

i wo?aniem z samotnego dna. 



Nie zapomnisz, bo woda oparzy 

wargi pyszne i zadusi k?os. 

Kraj ten mamy w oczach jak o?tarzyk 

z gajem dymów ?wiec?cych jak ko??. 

Twarz ukryjesz. Biodra matki suche 

nie wydadz? ziarna, gdyby po nas 

wawrzyn zosta? mia? ma?y jak u?miech 

i jak d?o? albo serce - historia. 



Taka mi?ó??. Jak kamie? przygniata 

r?ce nasze przebite na przestrza? 

u?o?one mi?o?nie na kwiatach 

i ?elazie bogatym jak wie?cach. 



Nie zapomnisz, bo mi?o?? ta 

da ci oczy niezwyk?e i zmarszczk? 

i zobaczysz si?, wolny, pod kaskiem 

z broni? nasz? w twych spokojnych snach.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl