Od kiedy j?zyk mój jak czy?yk 

?wiergoce, sk?po i od kiedy 

r?ka brzemienna w pi?mie le\'ry 

jak k?os na skibie - ob?ok chy?y 

przechyla si? kraw?dzi? l?ni?c? 

i niebo gi?tkie daj?c oczom 

powiada: 

codzienne dzwony w blasku piej?, 

truchleje w ziemi nasion wst?ga, 

bo d?o? cz?owieka w przera?eniu 

jest niby noc lub marmur ci??ka. 

I ty podobny losom ro?lin 

daremnie patrzysz, barwy ?owisz, 

bo tylko nam, nie cz?owiekowi 

dany jest wieczny, wolny po?cig. 



Od kiedy stó? przede mn? martwy 

spi?trzy? si? gro?nie, niebo zakry? 

i w szkle b?yszcz?cym ?pi atrament 

jak morza kropla lub cie? wargi, 

od kiedy pióro snem niedba?ym 

dotkn??o d?oni ?piewn? mow?, 

toczymy z sob? ciemny dialog: 

?miertelny ja i wieczny ob?ok.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl