Że z podróży dalekiej do ojczyzny płynę

I że się serce z piersi wyrywa bezradnie,

I że mnie czeka niebo ojczyzny mej sine,

Że już gwiazd nie zobaczę, co błyszczą jak żadne,

Że mnie szelestem tkliwym żegna ciche morze -

Smutno mi, Boże!



Dzikie nade mną płyną na północ łabędzie,

Lecz znów przyfruną nad morze, gdy zechcą.

Że tam się urodziłem, gdzie przyjąć mnie nie chcą.

Że kraj ojczysty, kiedyś był piękny w legendzie.

Że mnie przeklina język, w którym tworze -

Smutno mi, Boże!



Że nikt mnie tutaj szyderczo nie pytał

O krew moją i dziadów, którymi się szczycę

I że w dzieciństwa mego wracam okolicę.

I że mnie w Polsce nikt nie będzie wital,

I że na gorycz moją nic już nie pomoże -

Smutno mi, Boże!



Że jest tam w kraju ktoś, kto tylko lubi,

Że dla najlepszych ledwo jestem obojętny

I że mnie pali ten ogień namiętny,

Że nam żarliwą miłość, co mnie gubi

Do ziemi, której serce zapomnieć nie może -

Smutno mi, Boże!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl