Nad tych kwiatów wysokich sier?ci?

grom cieniutki, a jednak stuka

i w widnokr?g jak w strzech? lub w pier?cie?

wp?ywa zwi?z?y jak ch?odna jaskó?ka.

R?k z?o?onych wygas?o ju? gniazdo,

odk?d sercem zmarszczonym czekam

pod tym gromem jak wie?a lub klasztor,

na tych kwiatach jak ciemna kolebka.



Tak by? musi, tak b?dzie do kresu.

Znów potocz? przed sob? d?wi?k,

ale ?uny cielistej brzeszczot,

mow? broni przypomni mi sen...

I nad walki skupionej t?cz?,

w drzew kolumnach i wodzie czarnej

echo ma?? ?elazn? piosenk?

w m?odo?? wróci po zrudzia?y laur.



Jaki ton unie?? mocno, by ?lad

wo?a? tamtych pozosta? pusty.

Pod ob?oków jaskrawych wypluskiem

grom pogodny opada jak kwiat,

i nad s?owem mierzonym m?sko,

w którym dym szeleszcz?cy ostyg?

- tak by? musi - oznajmia - do kresu

twego ?alu i ?miesznej mi?o?ci.



Nigdy dalej ni? jawa i sen.

Nigdy wi?cej. Nad kwiatów orszakiem

rozchylonych p?omieniem trojakim

stoj? czujny. Ptaka p?ynny we?

wprost weselny - wita s?owo pierwsze,

gdy wpatrzony w malej?cy pocisk

snu zbrojnego - unosz? Jak serce

chmurny pejza? upartej m?odo?ci.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl