Ju? noc lub dzie? jak wody ziarno

wydzielasz mi z u?miechem patrz?c,

gdy cia?a mego smutny barok

zawile trwa pod Twoj? gwiazd?.



Nie ?wiecisz we mnie i nie ?piewasz,

mym ustom ogie? zamiast kwiatu,

a d?oni ostrze dajesz teraz,

jak obieca?e? sen i ?wiat?o.



Prowadzisz mnie, czy tylko stoj?,

jak stoi drzewo pod przelotem

czystego nieba albo p?omie?

nad krajem niebu niepodobnym?



Przemawiasz do mnie czy sryderczy

pociskiem godzisz, by zakraka?

nad nierozumnym moim sercem

jak kiedy? li?? lub jak fujarka?



Zst?pujesz Ty, czy ja wyrastam

ponad swój g?os i niemy pejza?

i cryja d?o? ma kszta?t ?elaza

i cryje s?owo jest jak z serca?



Nie powiesz mi, a ja nie zgadn?

ni jagni? Tobie, ani pasterz

i tylko nad milczeniem naszym

to samo s?o?ce chmury k?adzie.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl