Ufa?e?: na niebo jak na strun? mi?kko z?o?ysz d?o?,

muzyk? podasz ustom, utoczysz dotkni?ciem,

?ukiem wiersza wysokie ksi??ycowe t?o

wprowadzisz w bezmiar dolin -

Modlitw? nocnych cieni rozwiesisz jak wi?cierz

na s?odkich oczach dziewann i szumach topolich.



Ufa?e?: trzepot ptaków rozsiejesz ziarnisty,

rozleg?? piersi? ujmiesz horyzonty, w których ?wiat

p?ywa ma?y jak z dzieci?stwa okr?cik.



Klechda z omsza?ych lat

- ?wity w klechdzie powiewa?y krwawe -

do snu ko?ysa?a dzieci.



Tak? klechd? prze?ama? si? dzie?

walcz?cej

Warszawy.



Wtedy -

rozwiod?y si? nad miastem ornamenty ?un

na z?otych kolcach wie?yc i be?kocie Wis?y,



muzyka - lecz nie nieba - kr??y?a jak sen,

dzi? wiesz:

to skowyt strza?ów na brukach si? wi?,

otacza?, chodzi? wokó? jak zb??kany zwierz.



A tobie - dni wczorajsze w oczach nie ostyg?y,

ufa?e?...

Ksi??yc sierpem zmru?one rz?sy kosi?,

w?ród krzy?y zwija? ?wiat?a purpurow? nitk?;

?o?nierze nie?li dr??ce, spokornia?e oczy

na sfruwaj?c? powietrzem

bia?? Nike.



Falowa? spokój w ciep?ej darni,

kiedy m?odzi plecami wsparci o wieczno??

odchodzili w g??bokie pos?ania.

Wi?c nakry?y ich ob?oki podobne kulistym mleczom

i wiatr, któremu? wierzy? - sk?ada? poca?unki umar?ym.



Nie wiedzia?e?, ?e d?o?, któr? uczy?e? ?piewa?,

potrafi nienawidzi? i pi??ci? grubie? pe?n?,

gniewu unosi? ?agiew -

Ufa?e?. Nie ukoi? twoich ust ?piew drzewa

i oczu blask nie zaj?? pod kopu?? he?mu,

i serca nie nasyci? krzyk wbity na bagnet.



Dzie? rozbrój z woni siana. Sanda?y zielone

niech zostawi przed progiem, na którym go czekasz -

odejmij pustk? oczom, gdy w smutku zaton?,

i nie daj mówi? wiatrom o liliowych zmierzchach.

Bo k?ami?. Bo ?piewaj? gorej?c? law?,

?e znowu d?o? na niebo jak na strun? z?o?ysz,

muzyk? podasz ustom -



Dzisiaj -

w piaskach cmentarzy

powi?d?y echa strza?ów,

wiruje b??kit niski jak wczoraj ?askawy,

jak lustro.



Ka? trawie, by milcza?a. Jej ?piew ci? zad?awi,

spowije wat? wzrusze? i ci?nie w niepami??.

Nim ockniesz si?, ju? serce zagubisz w obrazie

i d?onie w przera?eniu milcz?co za?amiesz.



Dzisiaj

inaczej ziemi? wita?!

Wierzy?e?: s?owiczym pieniem wierszy pop?ynie s?awa harda

i wzejdzie w barwnych t?czach, obudzi si? w mitach.



Nie tak.



Nazbyt duszno jest s?owom na wargach

ciosanym z ?un i ?alu o wadze kamienia -

My?la?e?: b?dzie pro?ciej.

A tu s?owa, ?piewne s?owa trzeba zamienia?,

by godzi?y jak oszczep.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl