Z tamtej strony, gdzie ma?a kolumna

nieba ?wieci, u stóp ziemi dr?twej

my jeste?my. Pomy?l: sen i ból nasz

napojony pulsowaniem rzeki,

kwiatów szmerem w powietrzu nietrwa?ym

s?yszysz jeszcze prosty jak organy.



Czas, co smutne cia?o ma weseli?,

k?osy zgina niebieskie jak dachy

miasta twego i ob?oków kielich

chyli w m?odo?? muzyczn?. Wi?c w blasku

rzeczy stoisz, w r?kach ni? pejza?u

wijesz jasn?, jak my z?e ?elazo.



Ach, tak si? dziejom jutrzennym napatrz,

jak my twarze w p?omieniu kute

zwracali?my, gdzie grom swoje ?wiat?o

jak fontanny podnosi? ?ódk?.

Lecz si? kocha? nie ucz tych ogni,

bo sen ?atwy - lecz smutek pod nim.



Bo wystarczy nam jedna ziemia,

cho? stron cztery i nieba obszar

dziwnie p?aski stoi jak z cienia.

Tylko jednej za ma?o mi?o?ci,

by sen przeby? i stan?? powtórnie

d?o? bezbronn? unosz?c jak strun?.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl