Patrzysz nisko i spojrzenie srebrne

oczu twoich jest radosnym ?wiat?em

w drodze naszej odmierzanej sercem

jak ksi??ycem. Puszyste od wiatru

p?yn? drzewa przed nami pod powietrza nurt,

wieczór jak dno studni ma?y jest i l?ni?cy

i g?ów naszych w ga??ziach ko?ysz? si? kolce,

i py? ro?linny wstaje u znu?onych nóg.



Niejeden dzie?, niejedno s?owo

mamy za sob? w drodze naszej

i k?dzierzawy w górze ob?ok

jak piana morska zna ju? krok,

co mija? chce i by? ?elaznym,

a ci?gle jak ?odyga mi?kka

gnie si?, gdy wiatru r?czy pr?d



uderza nagle. ?y? zatoki

na skroniach s?ona krew porusza

i nie ma miejsca ju? na laur,

cho? piorun spada, bronie graj?

i ?piew podnosz? m?ode usta.

I piórem ptasim ogie? l?ni si?

ponad wzorzystym snem cz?owieka.



I nas splecionych jak u?ciskiem

spojrzeniem mocnym - niesie wiernie

przez trudny dzie?, oporne s?owo,

gdzie sen otacza jak ramieniem

i bezimienna ziemia lekka

wydaje kwiat spryskany sercem.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl