Cho?bym co dzie? rozmna?a? si? liczny,

inn? mow? przemawia? - tkliwsz?,

cho?bym w ?wiat?o zmieniony lub w li?cie

spada? kruchy pod sierp b?yskawicy,

cho?bym j?zyk mia? martwy i oczy

za?wiatowym oddane znakom -

powiem: w niebie ró?owym jak w wianku

?wieci dom mój pal?cy si? w nocy.



Cho?bym wróci? ju? nigdy nie zdo?a?

ani odej?? ju? nie móg? drog?,

gdzie zm?czone wracaj? na ko?ach

??ki ranne, wiatraki ?wiergoc?,

cho?bym trwa? jak trwa mrówka lub glista

sercem klaszcz?c przy ziemi wiotkim,

ka?da chwila mi b?dzie jak wystrza?,

ka?da barwa jak siarka i ogie?.



Nie oszuka mnie dzwonów dudnienie,

cho? ?agodne i ci??kie od woni,

jeszcze raz rzuc? mocno kamieniem

w twarz zawzi?t? nad snem mym zwieszon?

i nie u?pi wracaj?c do pasiek

pszczo?a m?dra warcz?cym swym lotem,

bo powstan? zbratany z ?elazem,

nim ?pi?cego zaskoczy z?y motor.



Cho?bym mówi?; pokocham, zostan?,

cho?bym s?owa jak trumn? zbija?,

ty nie ufaj. I zabierz mi pami??,

cia?o sprostuj, na czo?o daj

promie? jasny jak u?miech lub lili?.

Ale wtedy zobaczysz w?ród gwiazd

cienie nasze ?egnane przez brzask

odchodz?ce od siebie i inne.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl