I



Tak: w tych ?cianach, za którymi pi?kna

b?yskawica jak g?óg ostra miota znaki smutnym,

noc trwa ci?g?a: to jej usta uporczywe zosta?y na s?kach,

to jej palce widz? w deskach czarne jak na p?ótnie.



?wiat odr?bny, ach, poznaj?: ludzkie

?piewy ?mieszne i zawi?e, lot ptaków, skrzyp studzien,

klaskaj? bicze nad drog?, któr? ju? nigdy nie pójd?,

drzewa przystaj?, a kszta?t ich jak?e mi jest znajomy.



Woda opada stromo i znowu barwy jej ucz?

oczy me w noc wpatrzone.



Tu ro?linno?? z milczenia wzory rysuje p?askie:

ksi??yc po?rodku drobny, wokó? zielony puch,

stó? mój i lustro sine poros?o py?em jak lasem,

dywan kosmaty i ufny jak trawa le?y u nóg.



Lecz nad gontem, lecz nad g?ow? kr??y niewidzialny

g?az kosmiczny w bieg rzucony wol? r?ki m?ciwej.

Wiem, ?e warczy - lecz w tym domu, gdzie puszyste palmy

jak na strunach dr?? na cieniu - g?os p?ka w?ród ?cian

i opada na me r?ce omsza?e jak grzyby.





II



Nie powiedziane dzi? wszystko, co by?o albo co b?dzie.

Papier zostanie czysty i ?m? samotn? i cich?

zapomn?, pewnie zapomn? - drzewa za?wiec? jak z miedzi,

chmury polec? spl?tane, deszcze otworz? muzyk?,

ni?ej - konie na grzbietach mokrych pyski po?o?? dr??ce

i wóz przetoczy si? ma?y, horyzont maj?c po osie;

bia?y si? ksi??yc rozwinie i b?dzie cisza spe?niona.



Ju? nigdy kwiat ani owoc tych nut nie zdo?a wywo?a?

po?egnanych zbyt ?atwo i wcze?nie.

Jest sen. Oczy zachodz? b?on?,

cia?o przechyla si? puste, chwiej? si? linie ro?lin

gwa?towniej coraz, bo ?wiat?o szersze o wieczno?? miota

b?yskawica ostra jak g?óg.



Zapomn?, pewnie zapomn? - i sen mój tym samym grozi,

nie czeka w nim z?otow?osa,

a dom mój kr??y nade mn? bez g?osu, senny jak puch.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl