Nie?mia?ej trawy lazur

jutro mnie ch?odem okre?li,

ku niebu przegnie ma?emu

i z?amie g?os mój doczesny,

drzewa j?zykiem rozdzwoni

powietrze kipi?ce ostro,

bym sen przytuli? do skroni

i serce uniós? jak wios?o.



Dlatego zanim pos?uszny

pod t?cz? wysok? wpe?zn?

ramiona kul?c i u?miech

nietrwa?y nios?c przez przestrze?,

id? obok, jak idzie Twa rzeka

wara wyd?te p?ucz?c

czasem serdecznym i ogniem

jak ja ju? mow? pó?ludzk?.



Ja przystan? - Ty zosta?,

je?li zawo?am - Ty krzycz,

b?dziemy razem jak ko?ció?

w gór? si? pi??, gdzie jak li??

le?y pos?uszny Twej r?ce

ksi??yc wymar?y i gwiazd

ustokrotnione obr?cze

g?ow? znacz?ce jak g?az.



Po obu stronach mej drogi

milczenia bia?ego strze?,

abym, gdy g?os mój jak storczyk

wypry?nie nag?y - wci?? szed?

nie?mia?ej trawy lazurem,

co sen mój i cia?o okre?li

z sob? gotowym jak trumn?

ju? wieczny, a ci?gle doczesny.



Je?li mój kres Ci znajomy,

wytrwaj do kresu i s?d?

wod? wraz ze mn? i p?omie?

oraz szeroko?? stron

?wiata. I nim pochylisz mi d?o?

na ziemi strumie? jak owc?,

niech si? rozlej? w kr?g

i w jasno?? przeistocz?.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl