Ponad noc?, któr? kochasz,

czas przechodzi gwiazdy m?c?c,

a zb??kana r?ka w ksi??kach

jak male?ki le?y kosmos.

I cierpliwa fala oczu

dr?y w czekaniu niepoj?tym

na powrotny dzie? i s?o?ce

jak dziecinny ?piew kol?dy.



W nocy tej lub innej nocy

powiesz wiekom bohaterskim

o twym buncie i mi?o?ci

pod drobniutkim dachem pi??ci;

i niedba?y cie? jak bron?

w?ócz?c z sob? - staniesz wreszcie

nad swym sercem jak poranek,

nad swym cia?em jak ga??zi?.



St?d wo?anie pójdzie rze?kie

i potoczy si? perlisty

piorun ziemski na królestwo

d?oni twoich jak na szyby,

tam tocz?cy p?ug p~ gór?

drzew b?awatnych - cz?owiek wst?g?

widnokr?gu id?c - pióro

znajdzie twe i powie: wielko??.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl