?wiat?u temu schodz?cy w obraz

jestem drzewem czy ptakiem ?lepym?

B?yskawicy srebrnej koronka

cie? mój toczy wysmuk?ym niebem.

Wi?c ruchliw? twarz? zwrócony,

gdzie odleg?y ju? piorun st?pa

r?ce moje jak dwa li?cie klonu

na ogniste k?ad? niebiosa.



B?d? trwa? tak pó?-cz?owiek, pó?-drzewo

na cierpliwej powietrza wadze.

Kiedy serce u?o?y mnie siwe

w miejscu ?wiat?a, gdzie l?ni?c? k?adzie

ko?? jak cacko - Bóg z u?miechem dziecka -

b?d? tylko ju? drzewem bezlistnym,

a z?y ogie? jak krucha owieczka

pójdzie dalej niewinny i czysty.



Jak?? wtedy otrzymam w?asno???

Zejd? ni?ej - a kamie? i próchno

nowe niebo utworz?, by zasn??.

Ch?odne niebo i smutne. Gdy w gór?

pójd? - obszar bez granic mnie wch?onie

i stanie nagle si? ?wiat?o??

ma?a jak okna p?omie?.

Ch?odny p?omie? i smutny.



B?d? trwa? wi?c niebu na przekór

w obraz id?c wspomnieniem bosym:

dzwoni? gromko na piaszczystym brzegu

w li?ciu chmury jak ?o??d? - ko?ció?.

Go??b z gipsu tam mieszka? nad lustrem

wody ?wi?tej, co spadaj?c ostro

na me czo?o i dzieci?ce usta

s?owo ma?e uczyni?a siostr?.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl