Jak?e takimi d?o?mi utrzymasz pier? mleczn?

male?ki! - Przecie? nie?atwo...

W ?y?ach matki jak w mapie drog? sobie wybierasz

i spokojny - wszak nazwali ci? cz?owiekiem -

s?uchasz krwi jej. Pi?knie szumi twa matka.



Jest jak strumie? ciep?y i bukiet,

a ty - ryba, koncha lub owad,

mlecznych ?wiatów w zadumie s?uchasz,

tam kszta?t pierwszy si? zacz?? rysowa?.



Nie bój si? rzeczy niedobrych,

do spokoju ich prosto si? przytul,

od ko?yski znajomy powrót

poprzez g?osy zielone i skrzypy.



Zanim stopkami do miejsca dotrzesz,

gdzie prawda b?dzie jak pie? drzewa szorstka,

porzucisz strumie? najs?odszy

i mi?kk? zabawk? z w?osa.



I zmienisz imi?. Zostaniesz tylko upartym lub w?t?ym,

jak niegdy? ?o?nierzy z o?owiu siebie pop?dzisz do marszu,

zbudujesz dom -b?dzie wi?kszy, pi?kniejszy od tego z klocków,

lecz ci i dom nie wystarczy.



Jak?e takimi d?o?mi, na których zawi?a mapa,

ci?gle jeszcze male?ki! - utrzymasz kszta?t w?asny?

Ju? dawno wyciek? szum, pi?kny szum i matka

wygas?a.



Kiedy ziemia ci? wo?a ka?dym ziarnem jak warg?,

ty powierzasz si? oczom wyrzuconym jak mosty,

cieniem w?asnym si? chwiejesz, g?os dobywasz z oparu

i jak próchno roz?wietlasz twarz sw? coraz widoczniej



I usypiasz w ramionach pustk?, której si? l?kasz;

nie wiesz tylko, jak wiele snu ci dadz? i kiedy -

Nie my?l. Starczy. Odmierz?, mój ch?opaczku male?ki,

i po?o?? w wieczno?ci mi?kkiej, czystej jak ?niegi.



Mo?e sk?pi? ci b?d?, ale bardzo mi?owa?

i odmierz? ci ?adnie w metal ?mierci warcz?cej,

wtedy d?onie podniesiesz i znów d?wigniesz na nowo

strumie? mleczny.

Jak Atlas b?dziesz d?wiga? bez ko?ca.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl