Czy we ?nie daremnym, w przypomnieniu

le?? pod ?wiat?em, co jak koral

stacza si? pr?dko? Oto pora,

gdy cienie kwiatów w fali wartkiej

p?ywaj? ci??kie niby karpie

w ksi??ycu srebrne. Owad równy

jest cz?owiekowi, ptak zwierz?ciu,

gdy niebo budz?c nas jak struny

albo ?ciszaj?c swym dotkni?ciem

odchodzi ciemne pod powiek?.



?ebym pami?ta?: równy jestem

?unie ró?owej, która przestrze?

w drzewo kolorów nag?ych zmienia.

?ebym rozumia?: nawet salwie,

gdy przez powietrze idzie lekkie

jak dzwon od ch?odnych drzwi milczenia.

I ?ebym mówi?: równy jestem

sarn sobie le??c w ?nie jak wyspa,

gdy niebo bia?e jest jak papier,

a ziemia wci?? nierzeczywista

i zarys kwiatów dnem przechodz?c

t??eje w kamie?, w ko?? woskow?;

a ja w daremnym przypomnieniu

dzieci?stwa kszta?t przybli?am jasny:

ob?oków góra, nad ni? ksi??yc

i wiatr go??bi ponad lasem,

woda weso?a, szelest ryby

w?ród lilii wodnych. Przecie? wiem:

daremny serca strumie? jest,

przebytym snom nie b?d? równy.



Lecz noc mnie czeka wci?? podobna

do tamtych nocy, kiedy koral

?wiat?a si? zni?a?. Cie? w ob?okach

jest cieniem moim jak olbrzyma,

a przecie? r?ka jest pokorna

i cia?o kruche le?y p?asko.

?ebym pami?ta?: jest ojczyzna

w ga??zce dymu, w ogniu blasku,

a ja nakryty ?niegiem chmury

ziemi tej sk?pej jestem równy.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl