Ju? jutro mo?e nie ostyg?ym

od ?uny okiem b?d? musia?

ogarn?? ?wiat i spojrze? wprost

na nieba lot i t?czy most; -

ju? jutro mo?e dym jak wid?y

zapachnie chlebem, ognia rózga

wysokim kwiatem w ogród spadnie,

a ptak, co w smutku mia? mieszkanie,

odmiennym szeptem zamknie sen.



I kiedy b?d? musia? dotkn??

mi?osn? r?k? drzew tych samych,

po?o?? na nich gniewn? pi???.

A kiedy nad m? samotno?ci?

przyjdzie mi s?owa jak kolana

rado?nie zgina?, sercu ufa?

i s?ucha? echa, w którym g?os

jak bro? oddzwania albo ko??,

warga otworzy si? jak lufa.



Jak jab?o? ob?ok w oknie stanie

i szepnie - ?piewaj, szepnie - wró?.

Niech g?os wysmuk?y dr?y jak ?ód?,

bo to odmienne jest kochanie.

Ju? jutro mo?e kwiaty grube

poch?on? ci? i czas zapomni,

gdy nad tw? wiosn? t?czy supe?

nad spi? wspanialszy i nad pomnik.



I w d?oni ciep?ej twarz ukryta

zaci??y nagle, kropla ust,

jakbym na wardze ?un? niós?,

zabarwi sen w?ród ptasich gitar,

stwardnieje kora pod dotkni?ciem

czerwonych palców. Lekka ko??

jak dziewann ?ó?tych wonny w?os

u?miechem pozna mnie m?cze?skim.



I szepnie - ?piewaj, szepnie - id?.

Nie tobie lekkim s?owem kocha?,

lecz sta? nad czasem tym jak krzy?

i znaku czeka? znów w ob?okach.

Bo jestem tutaj p?odnym py?em,

by mi?o?? ros?a, kiedy run?,

i trwoga wielka, gdy zabija?

b?d? wpatrzeni w zbrojne jutro.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl