Pokrusz w?t?e ga??zki,

w których si? wik?asz -



Z pejza?u ma?ego jak okno

?wiergotem karmi?c dwie w?skie

stopy go??bie

wyjdzie starzec barwny jak witra?.



W brodzie wysnutej z wilgotnej g??bi

ociekaj?cej puszystym brzaskiem

przyniesie trzepot ruchliwy

wa?ek nadrzecznych i aster.



U warg zdziwionych i mi?kkich

zawi?nie dziecinny szczebiot,

kiedy ze ?cie?ek zaczerpie

oczu odj?tych drzewom;



kiedy z powietrza d?oni? omsza??

zerwie t? chwil?, w której si? wik?asz,

us?yszysz znowu: za oknem ga???

szumi mozolnie jak morska muszla.



- I b?dzie d?u?ej i b?dzie smutniej -

Starzec jak p?atek z ?atwej bibu?ki

sfrunie z pejza?u pod westchnieniem szybkim

i ?al okr?g?o fioletem sukni

sp?ynie po r?kach wiotszych od wiklin.

I sny wi?zane na senn? ni?

b?d? opada? ku skroniom pr?dkim -

i?? - ?al,

?al i?? -

Senne s? stopy gi?tkie jak pr?ty,

przeby? nie mog? szeptu ga??zi - - -

?le i??,

?al.



Zamknij pejza? jak okno ruchem u?pionej r?ki,

do szeptu nachyl si? czule - tak poznasz t? chwil? soczyst?

i rozerwiesz korali sznurek, i odnajdziesz si? w w?asnym u?miechu

podwojona przez sen jak przez lustro.

Lecz si? nie zjawi barwny starzec,

by zerwa? d?oni? omsza??

jeszcze raz, t? chwil?, w której si? wik?asz.

Zostaw szumi?c? ga???

- najwa?niejsze dopiero si? zdarzy -



pogubi?y si? korale lub zmieni?y w witra?.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl