Razem co wieczór pan i pies                        

Pan, bo pies chcial, a pies bo musiał              

Pan się uwznioślał aż do łez                       

A pies pod każdym drzewkiem siusiał                



Piesek oblewał każdy płot                       

A pan opiewał mleczną drogę                     

Im wyższy pan obierał lot                       

Tym wyżej pies podnosił nogę                    



Wracali do dom za pan brat

Szczęśliwi, choć nie syci jeszcze

Pies się na swej rogóżce kładł

A pan do rana pisał wiersze



Tak nader ściśle, nie od dziś

Wiąże się życie i liryka

Pan by bez psa nie musiał wyjść

Pies się bez pana nie wysika

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl