Kiedy po w?osach kr?te p?omyki wij? si? po?pieszne

i iskra wzrok wypala, czo?o w sie? zamienia,

twe r?ce przeorane ogromnym powietrzem

kulistym bardzo - dr??.

Za oknem jak kraw?dzi? dwu odmiennych ?wiatów

jest ciemna pogo? planet, milczenie kamienia

i niebo dymi?c g?ucho p?ynie cieniem statku,

pod którym wiej? skrzyd?a ?egnaj?cych r?k.



A ?wiaty s? ogniste i oczom dost?pne.

Nie chwila staje w ogniu, lecz horyzont ziemski:

na morzach drobnych fala ociera si? z l?kiem

o brzegi nagich piasków, na których jak kreski

powstaj? ci??kie dymy i b?ysk si? wyzwala.

Tam domy dr?? dziecinne w ogrodach zniszczenia

i pocisk szlak wyznacza, a za nim jak palma

upada ga??? ognia na miasto z kamienia.



Ten obszar pe?en g?osów to ojczyzna ludzka

i nad ni? jest granica z ksi??yca i chmur.

Rozwarte chodz? gwiazdy, powietrze jak z piór

pod niebem danym ustom jak niebieskie p?uca

granice, co z ob?oków dok?adnie wype?nia

i kraj zaludnia ch?odny farbami marzenia.

I chocia? bije ziemia skalista i srebrna

pod tob? jest ojczyzna z dr??cego p?omienia.



Bo wiej? d?ugie trawy i przy ka?dej drodze

stan??o lekkie drzewo za kamieniem bia?ym

i widzisz pr?dki pyszczek myszy w polnej norce,

i ksi??yce stalowe twarde zbo?a k?ad?;

wi?c jeszcze: tutaj anio? oczy?ci? sanda?y

i miecz na wadze z?o?y?, i dotkn?? ci? ?wiat?em,

?e jeste? pe?en blasku, w cia?o ledwie wierzysz

i z trwog? s?uchasz d?wi?ków okrutnych, mosi??nych.



I do kwiatu powiadasz w pieszczotliwej mowie:

mój bracie. Wci?? ojczyzna wspomnieniem porasta

i wracasz znów nad rzek?, gdzie jak ma?y ch?opiec

do r?ki piasek bierzesz i w zwierciad?o miasta

na fali niespokojnej jak w szyb? si? patrzysz.

Lecz nie widzisz tam wiele: kilka ogni stoi

milcz?cych po?ród domów, a na wodzie p?askich

i ?una tr?ca fal?, rze?bi w drzewne s?oje.



I idziesz coraz g??biej, i wci?? ci? zachwyca

twa w?asno?? niepodzielna, zaprzedana stopom

i nie wiesz, jak w tej chwili nad ziemi? ci obc?

krzykn??y usta armat, cz?owiek d?o? po?o?y?,

a inny cz?owiek upad?; pod ?wiat?em ksi??yca

zal?ni?y w drzewach bronie, zahucza?y wozy,

nad miastem ogie? zawis? jak kometa d?uga

i niebem rzuca? g?stym na gwa?townych ?ukach.



I trwo?y ci? d?wi?k ostry i tulisz powietrze

w powiekach, aby obraz zatrzyma? na zawsze,

gdy szed?e? obok matki tym znajomym miastem

i pi??ci ma?e nios?e? ju? wtedy bezbronne,

i l?kasz si?, gdy mówi?, ?e gorzka jest przestrze?,

po której dzisiaj st?pasz, a my?lisz wci??: promie?.



I jeszcze nie dostrzegasz, kiedy brzegiem kr??ysz,

jak trudna jest ta ziemia wysoka do ?okci

smugami ci??kich k?osów wezbranych jak nurt.

Po czole spada ?wiat?o s?oneczne i w pocie

wypr??a zgrzebny cz?owiek swe mi??nie jak orzech

nakryty pos?gami faluj?cych chmur.



Wi?c trwo?ysz si? daremnie, powracasz nieustannie

przez g?os krzywdzonych rzeczy i przez cz?owieka krzyk

do miejsca wiecznej ciszy, co w tobie ma pos?anie

i nigdzie wi?cej nie ma. Uderza w twardy brzeg

raniona w piersi woda odbiciem twojej ziemi,

o której my?lisz: promie?, nie krew i g?az, i pot -

znów s?uchasz: skrzypi fala i ci?gnie nad ciemnymi

drzewami d?ugim sznurem gwia?dzisty zwarty lot.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl