Na przystanku tramwajowym jak u studni czeka

aposto? p?omienny,

kiedy stopy naj?agodniej oderwa? od ziemi

policjant o dostojnych powiekach.



T?um nie widzia? aposto?a, który by? obdarty

i modlitw? rwa? palcami ?apczywie jak mi?so -

lecz zastyga? pod pa?eczk? - czerwon? od ?aru,

gdy dzieli?a sprawiedliwie ?wiat pomi?dzy grzesznych.



Skrada?y si? do niej korne

zwierz?ta na ko?ach,

lamy, wilki, p?oche kozy -

strasz?c aposto?a.



Z g??boko?ci wielkich domów

?lepe kraby wysz?y

za nim i grzechota?y ogony

rude jak lisy.



Spod daszka jak niebo czarnego

patrza? Bóg i w wymiarach je znanych umieszcza?.



I aposto? nie by? bezpieczny. Ledwie

ujrza?: skowronkowa Agnieszka

wysiada?a z sze?ciennego powietrza.



Po niego.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl