Chi?ski cesarz w malowanej trumience

zamkn?? oczy sko?ne jak ?ódki,

w?os falisty zacisn?? w r?ce,

w?osa strzeg?y jelenie malutkie.



Ju? ostatnie sp?yn??y ?ezki,

czarny bonza przykl?ka? nad szarf?,

kiedy Lojola w pantoflach niebieskich

stan??a krucho i p?aka?a bardzo.



Lojoli lekki lok, jej lok

cesarz tuli? do martwego kimona,

jak dzwoneczek ko?ysa? lok blond,

o Lojolo, Lojolo, Lojolo!



By?a jak ziarnko ry?u lub deszczu

przezroczysta i lekka taka -

Ach, jak gra?a, co wieczór

na berle wi?kszym od niej

ulubione jedwabne melodie,

?e s?owiki s?ucha?y w klatkach.

Wtedy cesarz ?ó?ty jak ksi??yc

mru?y? oczki sko?ne jak ?ódki

i palcami przebiera? w jej lokach -

w malowanej trumience le?y,

a Lojola



- mandarynk? obiera ze smutkiem.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl