Idzie w?glarz zgarbiony, pod koszem si? k?oni,

przez czarny, czarny ?nieg -

i znaczy w?glem bia?ym, jak kwiaty jab?oni,

bia?y na ?niegu ?cieg. -



Na zzi?b?? szyb? w zamróz trzaskaj?cy, dziki

wype?z?y barwne mchy,

rude, z?ote, czerwone werweny, gwo?dziki

i fioletowe bzy. -



Za? w ?agodnej cieplarni wybuja? skwapliwie

lodowy koral, chwast,

wzros?y szklane ?opuchy na srebrnej pokrywie

i szczawie pe?ne gwiazd. -



- D z i ? obalone cudem, jako kul? kr?giel,

spocz??o w ?nie niepami?ci -

a s?odkie wielkie N i e g d y ? od nowa si? ?wi?ci -

- W czer? ?niegu pad? bia?y w?giel. –

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl