Idzie miesi?c przez niebo, o chmury si? potyka, 

mocno ?wieci w czarnym bezdro?u -

zaczepi? promieniem o twarz lunatyka 

?pi?cego w srebrzystym ?o?u.



Lunatyk w ?nie si? miota obok srebrnej ?ony, 

zrzuca z siebie siwe at?asy 

i wstaje z ?o?a ?pi?cy, i patrzy st?skniony 

oczyma z per?owej masy.



D?ugi promie? si? zwin?? wko?o lunatyka, 

ci?gnie go mocno pod ?okcie -

on za? z sennym u?miechem nie?ywego Chi?czyka 

zakrzywia srebrne paznokcie.



Po czym lunatyk z cieniem, jak dwa koty zwinne, 

bia?y jeden, z czarny drugi, 

przez sypialni? z balkonu przechodz? na rynn? 

trzymaj?c si? srebrnej smugi.



Tymczasem z okna spad?y ciche, bia?e kraty, 

a dziwad?a wype?ni?y pokój -- -- --

kto? otuli? brokatem w ksi??ycowe kwiaty 

srebrn? ?on?, le??c? na boku...

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl