Gdzie jeste?, drzewo mocne i dumne, 

Rozga??zione, li?ciami szumne, 

W?z?em korzeni zaros?e w ziemi, 

Drzewo, z którego b?d? mia? trumn?? 

  

Musz? ci? pozna?, w kor? zastuka?, 

Po lasach wo?a?, po borach huka?: 

Gdzie?e?, tajemne drzewo trumienne? 

Twój narzeczony przyszed? ci? szuka?! 

  

B??dzi strapiony po ca?ym borze, 

Drzewa swojego znale?? nie mo?e, 

Zaszum mi, zaszum na wieczno?? nasz?, 

Zanim si? z tob? do snu u?o??. 

  

Trzeba si? przecie? umówi? wprzódy 

Na owe ci??kie, ?miertelne trudy, 

Gdy nam s?dzono po niesko?czono?? 

Zmienia? si? w popió?, w bezp?odne grudy. 

  

Mo?e na tratwach po sinej fali 

Przyp?yniesz do mnie z ogromnej dali, 

I wstyd nam b?dzie wieczny s?siedzie, 

?e?my do ?mierci si? nie poznali!... 

  

A mo?e ro?niesz przed moim domem, 

Co dzie? witane a nieznajome, 

I kto? ci mo?e wyrzeza? w korze 

Ma?e litery, serce wiadome? 

  

D?ugo, serdecznie gada?bym z tob?, 

Wzruszy?bym wierszem, wymóg? ?a?ob?, 

?eby? rozpar?o t? ziemi? czarn? 

I znów zakwit?o, na dziwo grobom. 

  

?eby? mnie w siebie jako? wszczepi?o, 

Wydar?o z ziemi ukryt? si??! 

Co? mo?e z??czy nerw jaki? z k??czem 

I zadrzewimy si? nad mogi??! 

  

Mo?e ogromnym westchnieniem z ?ona 

W gór? nas wzniesie ziemia zielona, 

Ziemia jedyna, ziemia rodzima, 

Tym grobem w samo serce zraniona.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl