Na niebotycznym modrzewiu, 

modrzewiu o lekkich w?osach, 

który si? w ?wiat?a zarzewiu 

ko?ysze, i w z?otych rosach 

  

wisi ptasz?ce gniazdko – 

gniazdko, skorupka orzecha – 

domek, nad drzwiami strzecha, 

strzecha ze s?o?ca gwiazdk?. 

  

Wysoko, wysoko, wy?ej, 

wy?ej, ni? si?gnie drabina, 

ni? cz?owiek sam si? wspina, 

czerni si? domek w mgle ry?ej. 



Z wierzcho?kiem cofa si?, stoi, 

wraca, ko?uje w niebiosach – 

w niebiosach, sk?d blask si? roi, 

i pl?cze w modrzewia w?osach. 



By? modrzew ros? opity – 

nie wiedz?c po co i czemu 

w?o?ono ci??ar m?odemu 

i wyniós? ci??ar w b??kity. – 

  

Tam! tam wysoko na drzewie 

w poszumach zamieszka? chc?! 

Chc?! w mym ?a?osnym gniewie 

pod z?oto skry? si? i rdz?! 

  

I w domku pod chmur koron? 

przekrzywi? na bok g?ow?, 

g?ow? zatulnie wtulon? 

w piórka czerwone i p?owe. 

  

I p?owe... I nic nie ??da?, 

lecz w bezpiecze?stwie g??bokiem 

g?upio, o g?upio spogl?da? 

na ziemi?, w dó?, jednym okiem. –

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl