Kim stałbym się gdybym Cię nie spotkał - mój Mistrzu Henryku

Do którego po raz pierwszy zwracam się po imieniu

Z pietyzmem czcią jaka należy się - Wysokim Cieniom



Byłbym do końca życia śmiesznym chłopcem

Który szuka

Zdyszanym małomównym zawstydzonym własnym istnieniem

Chłopcem który nie wie



Żyliśmy w czasach które zaiste były opowieścią idioty

Pełną hałasu i zbrodni

Twoja surowa łagodność delikatna siła

Uczyły jak mam trwać w świecie niby myślący kamień

Cierpliwy obojętny i czuły zarazem



Krążyli wokół Ciebie sofiści i ci którzy myślą młotem

Dialektyczni szalbierze wynawcy nicości - patrzyłeś na nich

Przez lekko załzawione okulary

Wzrokiem który wybacza i nie powinien wybaczyć



Przez całe życie nie mogłem wydobyć z siebie słowa dziękczynienia

Jeszcze na łożu śmierci - tak mi mówiono - czekałeś na głos ucznia

Którego w mieście sztucznych świateł nad Sekwaną

Dobijały okrutne niańki



Ale Prawo Tablice Zakon - trwa



Niech pochwaleni będą Twoi przodkowie

I ci nieliczni którzy Ciebie kochali



Niech pochwalone będą Twoje księgi

Szczupłe

Promieniste

Trwalsze od spiżu



Niech pochwalona będzie Twoja kołysanka

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl