On



Komu ja gram? Zamkni?tym oknom

klamkom b?yszcz?cym arogancko

fagotom deszczu - smutnym rynnom

szczurom co po?ród ?mieci ta?cz?



Ostatni werbel bi?y bomby

by? prosty pogrzeb na podwórzu

dwie deski w krzy? i he?m dziurawy

v niebie po?arów wielka ró?a





Chór



Na ro?nie si? obraca ciel?.

W piecu dojrzewa chleb brunatny.

Po?ary gasn?. Tylko ogie? u?askawiony wiecznie trwa.





On



I zgrzebny napis na tych deskach

imiona krótkie niby salwa

"Gryf" "Wilk" i "Pocisk" kto pami?ta

sp?owia?a w deszczu ruda barwa



Prali?my potem d?ugie lata

banda?e. Teraz nikt nie p?acze

chrz?szcz? w pude?ku po zapa?kach

guziki z ?o?nierskiego p?aszcza





Chór



Wyrzu? pami?tki. Spal wspomnienia i w nowy ?ycia

strumie? wst?p.

Jest tylko ziemia. Jedna ziemia i pory roku nad ni? s?.

Wojny owadów - wojny ludzi i krótka ?mier? nad miodu

kwiatem.

Dojrzewa zbo?e. Kwitn? d?by. W ocean schodz? rzeki z gór.





On



P?yn? pod pr?d a oni ze mn?

nieub?aganie patrz? w oczy

uparcie szepcz? s?owa stare

jemy nasz gorzki chleb rozpaczy



Musz? ich zawie?? w suche miejsce

i kopczyk z piasku zrobi? du?y

zanim im wiosna sypnie kwiaty

i mocny zielny sen odurzy



To miasto -





Chór



Nie ma tego miasta

Zasz?o pod ziemi?





On



?wieci jeszcze





Chór



Jak próchno w lesie





On



Puste miejsce

lecz wci?? ponad nim dr?y powietrze

po tamtych g?osach



*



Rów w którym p?ynie m?tna rzeka

nazywam Wis??. Ci??ko wyzna?:

na tak? mi?o?? nas skazali

tak? przebodli nas ojczyzn?

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl