Zmierzch spada słodko w ciężkie ramiona bzów

plusz wpada oknem ciężkirni pluskami - krew

noc przechodzi firanki - łąki powiewne snu

umarłe chryzantemy wiatr opłakuje w ulicach.

Dzień obliczem

obrzmiałym wyszczerza zęby jak topielec

(piasek gwiazdy wieczornej na ustach)

noc piele

zmierzch z celuloidowych kwiatów.

Wieczór wypija słońce z napełnionych domów

nikomu...

nie można powiedzieć gdzie światło

kapie bólem w zaklęśniętych snach.

Umiera...

dziecko ma blade powieki - oczy wyprzęgnięte z dnia

śledzi obłoki życia - dołem nabrzmiałe miasto

za oknem w półśnie ulice kołyszą się dźwięcząc

zegar zepsuty o zmierzchu wybija dwunastą.

Ludzie przechodzą wolno słońcem oblani jak miodem

zmierzch szemrze...

wieczór odpływa ogrodem

w małe podmiejskie parki.

Umiera...

dziecko ma usta blade od więdnących świec.

Noc mnie opryskała zieloną rosą gwiazd

drżę

(źle postawiona noga rozsadza pokój - ciszę)

rżą

chmury wprzężone do trumny (od złotyro podków zbyt duszno)

obłoki nogami niecierpliwie grzebią

dymią grzywami napięte oceany - niebo..

Po cieniach - arkadach wonnego mostu

dzień przyjedzie lazurowym pociągiem westchnienia.

Zaczniemy

niebo w błękitne plamy na łąkach zamieniać

po prostu

świt odetchnie zielono

razem

na srebrnych dłoniach dzwonów

odpłyniemy wonnymi kolejami łąki.

Dzień który kipi z drzewa

można pić

śpiewać

kolorowymi chórami ptaków

a wysoko

sosna podarła adamaszek nieba.

Jak w lustrze serce odbiło się w słońcu.

W las barwy zasiewać

cisza przyroodzi w obłoku.

Dzień jak paproć kołysze się w chmurach

macierzanki obrzmiewają bładym złotem

Wiosna

lekko eksploduje samolotem.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl