O, dziecko smutne, o ty zagubiony

w żalu najczystszym za wrót niedomknięciem,

którędy by duch przewiał natchnionym cyklonem

i wiarę święcił.



Ty gdzie odjeżdżasz, coś aniołów widział

w ludziach znużonych, co szli nad strumieniem,

i juz odbicia ich ujrazałeś światłem,

gdy były cieniem?



Gdzie chciałeś wyczuć pod dłonią kształt lawy,

która by w gemmy zastygła zwycięstw?

Czy gdzie sie bunt nie z ognia, a z małości stawał,

a z pieśni - wyciem?



Czy gdzie się wolność stawała skuwaniem

w imię powstałych, którzy kładli nowe spadli jak głowy?



Czyś ty nie widział, że w słabości wokół

nikt nie dopatrzył do końca przeznaczeń

i że za mały, by stanąć na cokół

wojownik płacze?



A wiesz, że mędrców i magów spełnienia

to niebo było czynione przez człeka,

by trwał dla celu, szedł, jak idzie-cieniem,

czekał, jak czeka!



I wiesz, co miłość - jeśli tylko sobie?

co znaczy przemoc, jeśli tylko zemstą

za krzywdy, których nie wydrze i spowiedź,

aż staną klęską?



O, dziecko smutne, ty nie dopełnione

człowiekiem - jakby nie spełnione życiem.

Cóż to rzeźbienie, jeśli tylko w marmur

marmuru ryciem?



Cóz to pod snami jak pod palcem czułym

znajdziesz, gdyś człowiek przez ciało i ruchy,

kiedy cię smutkiem w kamieniu wykuły

najczystsze duchy?



Nie płacz i pojmij prawo, które mija

i pojmij sen, a tając pojmowanie, uczyń

żywy grom w głazie jak ręka niczyja,

co żyjąc - uczy.



21. III. 1942r

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl