Pami?ci Josifa Brodskiego i Krzysztofa Kie?lowskiego 







S?o?ce by?o tak delikatne, tak m?odziutkie,

?e bali?my si? o nie troch?; nieostro?ny ruch r?ki

móg? je porysowa?, nawet krzyk - gdyby kto? chcia?

krzykn?? - zagra?a? mu; tylko rozp?dzonym jaskó?kom

o skrzyd?ach jakby odlanych z ?eliwa, twardych,

wolno by?o gwizda? g?o?no, poniewa? one sp?dzi?y krótkie,

pe?ne niepokoju dzieci?stwo w glinianych gniazdach,

razem z rodze?stwem, ma?ymi szalonymi planetami,

czarnymi jak le?ne jagody.



W ma?ej kawiarni niewyspany garson - pod jego oczami

zebra?y si? ostatnie cienie nocy - szuka? drobnych

w przepa?cistej kieszeni, a kawa pachnia?a solenno?ci?

farby drukarskiej, s?odycz? i Arabi?. B??kit nieba

obiecywa? d?ugie popo?udnie, nieko?cz?cy si? dzie?.

Patrzy?em na ciebie tak, jakbym widzia? ci? po raz pierwszy.

I nawet kolumny Plladia, wydawa?o si?,

dopiero si? narodzi?y, wynurzy?y si? z fal ?witu

tak jak twoja starsza kole?anka, Wenus.



Zaczyna? od nowa, liczy? straty, liczy? poleg?ych,

zaczyna? nowy dzie?, mimo ?e was ju? nie ma, ciebie,

którego dwukrotnie pochowali?my i op?akali?my dwukrotnie,

- ?y?e? dwa razy mocniej ni? inni, na dwóch kontynentach,

w dwu j?zykach, na jawie i w wyobra?ni - i ciebie o ostrej twarzy

i o spojrzeniu, które powi?ksza?o przedmioty i serca (zawsze za ma?e).

Nie ma was i dlatego b?dziemy teraz wiedli podwójne ?ycie,

jednocze?nie w ?wietle i w cieniu, w jaskrawym s?o?cu dnia

i w ch?odzie kamiennych korytarzy, w ?a?obie i w rado?ci.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl