B. T. 



Czy kochasz s?owa tak jak nie?mia?y czarodziej kocha chwil? ciszy -

ju? po wyst?pie, kiedy jest sam w pustej szatni, w której

p?onie smolistym, t?ustym p?omieniem ?ó?ta ?wieca?



Jaka mi?o?? dozwoli ci pchn?? ci??k? bram?, tak ?eby? znowu

poczu? zapach tego drewna i rdzawy smak wody z archaicznej studni,

i ?eby? raz jeszcze ujrza? wysok? grusz?, dumn? matron?, która w jesieni

arystokratycznie oddawa?a nam swe doskona?e w kszta?cie owoce,

poczym niemo pogr??a?a si? w rozpatrywaniu nieszcz??? zimy.



Tu? obok dymi? oboj?tny komin fabryki i milcza?o brzydkie miasto,

ale w ogrodach g??boko pod ceg?ami pracowa?a niestrudzona ziemia,

nasza czarna pami?? i przepastna spi?arnia umar?ych, dobra ziemia.



Jakiej odwagi trzeba, ?eby pchn?? ci??k? bram?,

jakiej odwagi, ?eby zobaczy? was wszystkich znowu

zebranych w jednym pokoju pod gotyck? lamp? -

mama nieuwa?nie czyta gazet?, ?my uderzaj? o szyb?,

nic si? nie dzieje, nic, zaledwie wieczór, modlitwa; czekamy...



Tylko raz ?yli?my.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl