Prometeusz



Ogniu ty, co tam w ziemi wn?trzno?ciach, g??boko

Wrzesz, huczysz i potrz?sasz kamienn? opok?

Ty pot?go straszliwa, wsta?! rwij ziemi ?ono,

Z rozdartych jej wn?trzno??i ru? law? czerwon?,

Tocz odm?ty p?omienne na skorup? ziemn?,

I wszystko, wszystko, wszystko niech ginie wraz ze mn?!

oto do przykutego do tej twardej ska?y,

Tam z do?u, tam zdaleka, p?yn? ludzkie j?ki,

Rycz?ce, jak wezbranych oceanów wa?y!

Biada! Biada!... Gdzie? niema nieszcz?scia i m?ki?

k?dy? niedostapi?o z?o? Z jakiej?e strony

Nie wydziera sie w niebo g?os bólu szalony?

Biada! Biada!... Otom ja, w gryz?cym ?a?cuchu,

Ja, g?odny i spragniony, bez woli, bez ruchu,

Z poszarpanym przez s?pa bokiem i w?trob?,

Trawiony najstraszniejsz? ze wszystkich chorob?:

rozpaczn? beznadziej? - ja, co mym widokiem

Gwiazdy straszne na niebie ?wiec?ce wysokiem,

Ja, nedzarz, od którego nawet huragany

Uciekaj?, na Kaukaz kiedy si? zap?dz?;

Ja, wszystkim okropno?ciom na pastwe wydany;

Ja, jak s?o?ce ?wiat?o?ci?, otoczony nedz?:

Otom cierpie? ludzkich wcielonym obrazem...

Biada! Biada!... O matko-rodzicielko, ziemio,

Wzbud? te ognie, te ?ary, co w twym wn?trzu drzemi?,

Niech run? - i uczyni? ci? wod? i g?azem!...

Jak tygrys, co ukryty w nadwodnej komyszy,

Czyhaj?c na gazele, krwi? i mordem dyszy:

Tak nieszcz?scie na ludzi czyha niestrudzenie

Wiecznie, wsz?dzie - przemocne tak chce Przeznaczenie.

Dzi?, gdy wiem, co jest ca?a straszna niemoc woli,

Gdy ka?dy atom cia?a i ducha mie boli,

od wieków na tej skale cierpiacy samotnie

Wspó?czuj? dzi? z cz?owiekiem o! lepiej stokrotnie,

Ni?em wspó?czu?, gdym ogie? z nieba dla? wykrada? -

I gdybym dzi? wszechmoc? Przeznaczenia w?ada?,

Ze wszystkich szcz??? najwy?sze rzuci?bym ludzko?ci,

Nicestwi?c j? i grzebi?c na wieki w nicosci!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl