Nad łożem Niewinności wiotkiej i dziewiczej

całe chóry aniołów niewidzialnych wieją,

One dyszą w uśmiechu, w głosu jej słodyczy

I w spojrzeń jej pogodzie świty zórz ich dnieją.



Anioły, Liliowością bladą idealne -

Wstydów duszy wiośnianych...one nad jej skronią

I wkoło jej kibici krążą niewidzialne,

I łona jej świetlanej pół-senności bronią.



I ducha jej kołyszą...stroją wdzięku czarem

I przed wzrokiem natrętnych, co spojrzeniem plami,

Spuszczają rzęs zasłony...i przed Grzechu żarem

Czystą postać śnieżnymi okryć chcą skrzydłami.



One Wieniec Mistyczny dla jej skroni plotą,

Wplatają aureole w jasne jej warkocze -

Anioły lśniące Gwiazdą Niewinności złotą...

Biedne, smętne anioły, chociaż tak urocze!...



Bo ledwo miłość w sercu zatli się dziewiczym,

Po skrzydłach ich świetlanych dreszcze zgrozy biegą:

I stąd ta trwoga drżąca, jak przed czymś zbrodniczym -

Przy pierwszym całowaniu ust ukochanego.



Gdy on zbliża się ku niej - one czujną rzeszą

Już lecą, by bezbronnej jak przed wrogiem bronić...

Gdy sięga do jej rąbków - jak na alarm spieszą

Wstydem złoto-różanym nagość jej obsłonić.



I pasują się długo...przeciw chuciom rwącym

Walczą z wrogiem w rozpaczy pełne drżeń i łkania

I nareszcie w tym krzyku - w tym rozdzierającym

Krzyku jej bezbronności - słychać ból konania...



Już padły podeptane...Już nad łożem ciemnym

Zagasły cudne blaski...Tylko cisza głucha

Szemrze jeszcze ostatnim tchnieniem ich tajemnym -

Tą ostatnią modlitwą ich nikłego ducha.



O świcie - smutek wieje z oczu jej - już mglistych -

Jak dym od zgasłej gwiazdy nad zamierzchłą tonią...

I nie ma już, o nie ma jej aniołów czystych

I wieńca lilowego, z ta mistyczną wonią!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl