Bogusław Adamowicz urodził się w 1870r. w Mińsku. W 

młodości wiele podróżował (Kraków - gdzie związał się z Zielonym 

Balonikiem, Paryż, Włochy), w 1920r. ostatecznie opuścił Mińsk.

Ewakuowany po upadku Powstania Warszawskiego, zaginął bez wieści 

(1944r.) 

Debiutował w 1893 roku na łamach warszawskiego 

"Głosu". Był poetą, prozaikiem, malarzem miniaturzystą. Swój 

najważniejszy tom wierszy (Poezje) wydał pod koniec roku 1902 w 

Paryżu.

W początkach twórczości zainteresowany szczegółem, 

mikrozjawiskami psychicznymi i ulotnymi nastrojami. W okresie paryskim 

tworzy sarkastyczne wiersze i poematy, najcenniejszą część jego dorobku. 

Pisane z rozmachem, oparte na rozległej wizji historii, głoszą skarlenie 

współczesnego świata.

Wiersze jego, przesycone pesymizmem, pisane pod 

wpływem Stanisława Przybyszewskiego, łączyły erotykę z niesamowitością 

(Gra wyobraźni 1893, Tragedia krwi 1897, Melodie 1897, Poezje seria I 

1899, Poezje 1903). Rozrachunek ze szlachecką przeszłością podjął w 

poemacie "Veto". Wydał zbiory opowiadań "Tajemnice 

długiego i krótkiego życia" (1911, przekł. franc. P. Cazina) 

Wesoły marszałek (1922), powieści fantasy W starym dworze 

(1909, wyd. 2 pt. Wojna z duchami), Triumf żółtych (1927)



Jan Zieliński "Wybór Poezji"; 

Jerzy Poradecki "Literatura polska"

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl